To zdumiewające ile może się zadziać w przeciągu kilku dni. Kto wie, czy dynamiczna sytuacja nie zmusi mnie do częstszej publikacji na blogu.

Wyjątkowo zdenerwowałem się ostatnim wydaniem pisma “Niedziela”. Jerzy Robert Nowak, czołowy publicysta i ideolog Radia Maryja i Skubisiowego periodyku, nie omieszkał obrzucić błotem Tomasza P. Terlikowskiego i ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego. Nowak – podobnie jak Urban, czy Michnik – wyznaje zasadę: miesiąc bez ataku na walczących o ujawnienie prawdy, jest miesiącem straconym: “Terlikowski tendencyjnie występuje…”; “Ten ostatni [o ks. Zaleskim - przyp. O@b] również popisał się ostatnio atakiem…”. Tak właśnie działa Front Obrony Agentów: ONI atakują, a MY jesteśmy biednymi, nieszczęśliwymi ofiarami. Miejmy nadzieję, że niebawem dojdzie do ostatecznego rozwiązania problemu lustracji: Wielkie Wietrzenie Magazynów IPN.

Tymczasem nie zaskoczył mnie jeden z ostatnich numerów “Polityki”. Wśród ludzi roku 2008 GW-Bis wskazała – obok Donaldu Tusku – takie gwiazdy jak Grzegorz Schetyna, Al-Gore (celowo napisałem “-”; wyjaśni się w jednym z najbliższych zdań), czy Tomasz List. Redakcji gratuluje wyboru, a czytelnikom – autorytetów. Wymienieni ludzie są swoistymi symbolami. Schetyna – symbol władzy bliżej nie określonej kasty ludzi; rządów Dworu. Gore, to symbol politycznej poprawności. Świata, w którym byle roślinka, byle pies czy małpa są ważniejsze od człowieka. Świata, który człowieka przeklina. Chce się go pozbyć. Świata, w którym rządki ekoterrorystyczna Al-Kaida. A Lis? Symbol nierzetelnego, chamsko-stronniczego dziennikarstwa. Dziennikarstwa obalającego rządy tylko i wyłącznie ze względu na własne widzi-mi-się. Profesjonalna obłuda i sterowanie społeczeństwem.

Wyjątkowo zatroskana o los polskiego społeczeństwo Platforma Obywatelska postanowiła wywołać ogólnonarodową debatę (w jakże michnikowskim stylu: “tylko my mamy rację”) na temat refundowania przez budżet zabiegów In-Vitro. Nie będę zabierał głosu w debacie między Kościołem a SLD na temat etycznych względów procesu. Powiem tylko tyle: nie życzę sobie, aby państwo polskie dopłacało do kolejnego zabiegu medycznego wątpliwej przydatności. Te pieniądze można przeznaczyć np. na profilaktykę walki z rakiem. Jeśli kogoś stać na dziecko, to już na pewno nie będzie mu żal paru groszy na zabieg in-vitro.

Wszyscy pamiętamy, jak w minionych dwóch latach, PiS był wielokrotnie oskarżany o zawłaszczanie państwa. Oczywiście teoria gadaczy nigdy nie została potwierdzona. Platforma Obywatelska sprawiła nam niespodziankę. Nikt jej o zawłaszczanie państwa nie oskarżał, a sami się do tego przyznali. Słowami Julii Pitery: “Raport o CBA jest własnością pana premiera i to on zdecyduje, czy go ujawnić, czy nie”. Gdyby pół roku temu podobne słowa wypowiedziałby Zbigniew Ziobro, przez media przetoczyłaby się fala brutalnej napaści. A tu co? Cisza. I nic. Na tym polega obiektywizm TVN.

HGW na tropie. Rzekomo Lech Kaczyński w czasach, gdy był prezydentem Warszawy wydał na kolacje w luksusowych resteuracjach 2 mln. zł. Niniejszym oświadczam, że Lech Kaczyński jest liderem oszczędności. Przez 3 lata (ponad 26 000 godzin) wydał zaledwie 2 mln. zł. (co raczej prawdą nie jest, znając HGW), podczas gdy obecna prezydent Warszawy w jeden wieczór (jakieś 10 godzin) wydała 3,5 mln. złotych.

Dorota Gardias, szefowa związku zawodowego pielęgniarek paradowała w telewizji i na konferencji prasowej w nowym futrze za jedyne 500 euro. Jedna z pielęgniarek zapytana przez TVN stwierdziła: “gdybyśmy zarabiały więcej, stać by nas było na takie futra”. Ale różnicę zabierają takie darmozjady, jak p. Gardias, więc nas nie stać. Nic dodać, nic ująć.

Zaczął się rok 2008. Minął okres ochronny dla nowej władzy. Czas zabrać się za merytoryczną ocenę poczynań rządu i okolic.

Zacząć należy od samego składu: największe kontrowersje budzi obecność pana Ćwiąkalskiego na stanowisku ministra sprawiedliwości. I nie chodzi tylko o interesujące początki działań politycznych (członkostwo zarówno w PZPR, jak i od ‘81 roku – w Solidarności), ale o klientów pana Ćwiąkalskiego – takich oligarchów jak Tomasza Wróblewskiego, czy Henryka Stokłosy. Wiele pisze się także o udziale pana ministra w sprawie tzw. “trójkąta Buchacza” (po szczegóły odsyłam do Google.pl). Gdybym był tak złośliwy, jak np. pan Niesiołowski, wypomniałbym jeszcze Ćwiąkalskiemu aparycję (facjatę ma akurat do tego ministerstwa, ale pasuje do innej pozycji na wokandzie).

Donald Tusk w kampanii wyborczej zapowiadał cuda (dla przypomnienia: kiedyś SLD zapowiadało gruszki na wierzbie) i – choć cudów na zawołanie nie ma i nie będzie (chyba że Tusk załatwi to z Dziwiszem) – trzeba przyznać, że pojawiają się zdarzenia, które do rangi cudów mogłyby zostać śmiało awansowane. Jednym z nich jest wycofanie się PO z reformy podatkowej – podatku liniowego nie będzie. Innym cudem jest podwyżka cen wszystkiego i zapowiedzi strajków przez kolejne związki zawodowe (lekarze, nauczyciele; górnicy już strajkują) – czemu jest tak źle, skoro jest tak dobrze?

Donald Tusk jest nie tylko cudotwórcą, ale również bioenergoterapeutą, Kaszpirowskim naszych czasów. Wystarczyło tylko powołać Tuska na premiera i od razu polskie krowy i świnie ozdrowiały, a Moskwa – zadowolona z wyniku badań – natychmiast wycofała swoje embargo. Mam nadzieję, że każdy już się zorientował, że emargo było akcją polityczną wymierzoną w rząd Jarosława Kaczyńskiego.

Generalnie należy przyjąć, że polityka zagraniczna rządu PO jest najoryginalniejszą w historii. Tusk pojechał klęczęć do Berlina; kamery pokazywały wzajemne poklepywania z Angelą; sam premier po powrocie był zadowolony ze swojej wizyty… I co? Jajco, jak to zwykłem mówić. Kompletnie niczego nie załatwił: Niemcy nadal chcą budować rurociąg pod Bałtykiem i centrum wypędzonych w centrum Berlina. Niewątpliwy sukces i właściwy kurs polityki zagranicznej.

Do cudów Platformy należy też zjawisko niebudowania stadionów i autostrad, a także uporczywe unikanie tejże czynności: po przeszło miesiącu od chwili powołania rządu nie powstał ani jeden kilometr autostrad, a pod Stadion Narodowy nie wykopano nawet fundamentów. Rozkopuje się natomiast coraz więcej ulic Warszawy, efektem czego na stadion (zakładając, że powstanie) nie będzie można dojechać.

Tusk wprowadza również nowe zasady matematyki: “do końca 2008 wycofamy żołnieży z Iraku, nie mogą dłużej brać udziału w nie naszej wojnie” – tego typu hasła pojawiały się w środowiskach okołorządowych. Oczywiście nie przeszkodziło to zwiększyć kontygentu w Afganistanie. Cud.

Pomysły rządu Tuska pojawiające się w ostatnich dniach, również nie napawają optymizmem: Ewa Kopacz proponuje zwiększenie kwoty ubezpieczenia zdrowotnego jako remedium na sytuację w służbie zdrowia. Nie można do tego absolutnie dopuścić. Każdy, kto przyłoży do tego rękę, zostanie nazwany i będzie traktowany jak przestępca. Byłaby to zbrodnia na narodzie, a wręcz zamach stanu. Powiedzmy po raz kolejny: receptą na brak funduszy w służbie zdrowia, nie jest zwiększanie składki, a szukanie dodatkowych źródeł finansowania, takich jak drobne (2- lub 5-o złotowe) opłaty w przychodniach, pokrywanie kosztów łóżek szpitalnych i wyżywienia podczas hospitalizacji. Najgorsze, że PiS najprawdopodobniej chce maczać palce w tym zamachu na uczciwych obywateli.

Na zakończenie o pewnym Symbolu. Czy ktoś oglądał jubileusz Polsatu? Kto był tam zaproszony: cała elita PO i SLD: Komorowski, Schetyna, Szmajdziński i inni. To wydarzenie jest Symbolem “niezależności” mediów komercyjnych w Polsce.

Przełom roku, to bardzo pracowity okres w branży, w której mam zaszczyt pracować. Stąd też moja znaczna absencja na blogu. Jednocześnie koniec roku w polityce nie może się obejść bez podsumowania. A działo się bardzo wiele. Pomiędzy karpiem, choinką, sylwestrowym szaleństwem, a wielokilometrowych „wyprawach”, naszła mnie refleksja nad mijającym rokiem.

Najważniejszym wydarzeniem roku 2007 były niewątpliwie wybory parlamentarne. Wbrew zamysłom antypaństwowych środowisk (tak!), nie udało się pogrążyć PiSu – choć partia wybory przegrała, to dzięki stosunkowo wysokiej frekwencji, zdobyła znacznie więcej głosów niż w roku 2005. Wygrały obietnice cudów serwowane społeczeństwu przez PO. Moje przemyślenia na ten temat oraz podsumowanie dwuletnich rządów Prawa i Sprawiedliwości zamieszczę po Nowym Roku. Sukcesem ostatnich wyborów było pozbawienie jakiegokolwiek wpływu na losy Polski takich partii, jak Samoobrona, czy Liga Polskich Rodzin.

Październikowe wybory poprzedzone były odrażającą kampanią wyborczą: pijackie wybryki Kwaśniewskiego na Ukrainie i w Szczecinie; zatrzymanie posłanki PO, Beaty Sawickiej, pod zarzutem korupcji; debaty telewizyjne z udziałem Tuska – pierwsza z Kaczyńskim, do której lider PO sprowadził tupające nogami i gwiżdżące bydło i druga z Kwaśniewskim, w czasie której Tusk niemalże na kolanach błagał twardy beton komunistyczny (wyborców SLD) o głosy.

Bardzo ważne wydarzenia mijającego roku miały miejsce na jego początku. Chodzi oczywiście o wybuch gorącej dyskusji na temat lustracji w Kościele po tym, jak Gazeta Polska ujawniła agenturalną przeszłość kandydata na arcybiskupa warszawskiego, Stanisława Wielgusa. Żadne ustawy, kilometry akt nie podniosłyby takiego larum i nie pokazałyby tak dobitnie kto jest kto, jak zwykłe przyznanie się do winy (choć nie od razu). Dzięki odwadze takich ludzi, jak Tomasz Sakiewicz, udało się pokazać, że w jednym szeregu z Trybuną, Gazetą Wyborczą, TVN i innymi stoją Radio Maryja i Niedziela. Że w swoistym Froncie Obrony Agentów, w jednym szeregu stoją Urban, Michnik, Lis, Kwaśniewski, Wałęsa, o. Rydzyk, ks. Skubiś, sen. Ryszka i inni. Kto by pomyślał jeszcze kilka lat wcześniej.

To wydarzenie pociągnęło za sobą falę przyznawań się do współpracy, jak Polska długa i szeroka (m. in. Bogusław Wołoszański, czy Maciej Damięcki) oraz falę brutalnych ataków na apostołów prawdy – m. in. Tomasza Sakiewicza, ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, czy ks. Stanisława Małkowskiego.

Ustawa Lustracyjna wprowadzona w marcu była naturalną konsekwencją wydarzeń styczniowych. Została szybko utrącona w Przenajświętszym Trybunale Konstytucyjnym ze względu na zapisy nakazujące lustrować dziennikarzy i pracowników naukowych wyższych uczelni. Z perspektywy czasu można stwierdzić, że ustawa nie była najlepszym pomysłem. Lepszym rozwiązaniem byłoby całkowite otwarcie archiwów – operacja na pewno pracochłonna i kosztowna, ale zapewniająca efektywność. Wtedy Święte Krowy Trybunalskie nie miałyby się do czego przyczepić, a gdyby próbowały, byłby to wyraźny znak stronniczości i przy okazji podstawa do skarżenia decyzji w instancjach ogólnoeuropejskich, lub najzwyklejszego rozwiązania instytucji Trybunału.

W kwietniu Barbara Blida, była działaczka SLD popełniła samobójstwo podczas akcji jej aresztowania przez ABW. Niezależnie od rzetelności przeprowadzonych działań, był to początek końca rządów PiS.

W grudniu powołano sejmową komisję śledczą ds. zbadania okoliczności śmierci posłanki.

Końcówka roku to kilka wydarzeń, wartych wspomnienia ze względu na przyszłe konsekwencje: zablokowanie przez PO kandydatury Zbigniewa Romaszewskiego na wicemarszałka senatu (irracjonalne porównanie tego do przypadku Stefana Niesiołowskiego z 2005 roku); wykrycie kilku ognisk ptasiej grypy; podpisanie w Lizbonie Traktatu Reformującego Unię Europejską – brzmi trochę lepiej niż Konstytucja Europejska, niekoniecznie oznacza samo dobro dla Polski, ale jest nieunikniona: chcieliśmy Unii, to ją mamy; dnia 21 grudnia zaczął w Polsce obowiązywać traktat z Schengen, znoszący granice. Dla polskich rybaków nadal obowiązują granice w połowie Dorsza. To się nazywa równość społeczna i dobrobyt.

W podsumowaniu celowo pominąłem niektóre wydarzenia. Wspominam je poniżej i podają powody, dla których nie napiszę o nich więcej:

• wygranie wyborów na prezydenta stolicy przez HGW. Konsekwencje są znane (reaktywacja układu SLD-PO, przerwa budowy metra, propozycja budowy parkingu podziemnego pod pałacem Saskim, propozycja niebudowania stadionu narodowego na miejscu Stadionu Dziesięciolecia, itp. itd.), ale powód mojej ignorancji inny: niechęć do „Warszawki” i wszechobecnego wymieniania tego miasta jako wszechpolskiego wyznacznika wszystkiego.

• opublikowanie raportu z likwidacji WSI – brak zapowiadanych przez prezydenta szokujących informacji; normalna mafia.

• oprotestowanie przez Greenpeace i podobne organizacje budowy obwodnicy Augustowa – jak mawiają co niektórzy prezydenci USA: z terrorystami się nie rozmawia.

• opublikowanie tzw. taśm Gudzowatego – ale mi rewelacja: komuniści i oligarchowie posługują się niewybrednym językiem.

• „występy” pana Marka Jurka, któremu Ojciec Dyktator wjechał na ambicję – chciał być świętszy od Papieża?

• strajk pielęgniarek – bo od niejedzenia kolacji nikomu nic się nie stało.

• eksmitowanie sekty kilku Betanek – poczekam aż eksmitują sektę Rydzyka

• wykluczenie z PiSu m. in. p. Ujazdowskiego – jak ktoś zmienia 7 razy partię, to głupotą jest nazwanie go rozłamowcem.

Korzystając z okazji życzę wszystkim czytelnikom pomyślności i optymizmu w Nowym 2008 Roku.

Sobie życzę więcej czasu wolnego.

Dziś na łódzkiej konwencji Platformy Obywatelskiej z ust Donalda Tuska padły skandaliczne słowa. Stwierdził on mianowicie, że za tragiczny bilans ofiar, które w ciągu ostatnich dwóch lat straciły życie lub zdrowie na polskich drogach (tj. 13,5 tyś. zgonów i 160 tyś. rannych), odpowiedzialny jest… Jarosław Kaczyński.

Podobnej demagogii dawno nie słyszałem. Co ja piszę. To nie demagogia - to zwyczajne brednie, które prowokują do refleksji nad stanem umysłowym pana Tuska. Jest to tak gigantyczny absurd, że nawet wspominany wielokroć przeze mnie George Orwell nie wymyśliłby tego lepiej.

Na zakończenie konferencji padło kolejne interesujące zdanie:

Jeśli ci prezydenci z ramienia Platformy Obywatelskiej rządzą w wielu polskich miastach i tam budują drogi, będą budować drogi w Polsce, na drogach przestaną ginąć ludzie.

Kolejny popis intelektualny. Wyborco, głosuj!

Najbardziej jednak intrygujące jest to, że media ni nawet nie zająknęły się o tej sprawie. Miały ważniejsze tematy. To świadczy o ich obiektywności.

Gościem A. Morozowskiego w tvn24 był Roman Giertych. W programie “Bohater tygodnia” były wicepremier powiedział:

PiS manipuluje sondażami, bo uważa, że teraz to LPR jest głównym jego największym wrogiem.

Przykro to mówić, ale pan Giertych najwyraźniej stracił kontakt z rzeczywistością. Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że większość (o ile nie wszystkie) sondażowni jest powiązana z byłymi członkami PZPR i/lub SLD.

Dziś Leszek Miller, były premier i były członek SLD, ogłosił zamiar kandydowania do Sejmu z listy Samoobrony. Zapowiedział jednocześnie, że zakłada nową partię, Polską Lewicę. Głównym programem nowego ugrupowania będzie walka z PiSem oraz chwalenie PRL:

Chcę zbudować formację, która nie będzie wiecznie przepraszać za PRL, która nie będzie się wstydzić historii. Chcę powiedzieć ludziom: Nie musicie się wstydzić własnych życiorysów. Pracowaliście dla legalnego państwa, a obecni szaleńcy chcą to państwo zdelegalizować. Macie prawo do pamięci, do wspomnień, do wzruszeń i pierwszych pocałunków (…) My nie będziemy robić pośmiewiska z Polski Ludowej.

Pewnie, że nie ma za co przepraszać. Niech pan to powie rodzinom ofiar stanu wojennego, panie ex-premierze. No i proponuję panu przeczytać jeden z tekstów pana kolegi, Olka Kwaśniewskiego, a konkretnie Art. 13. Konstytucji RP, który zakazuje istnienie partii odwołujących się w swoich programach m.in. do komunizmu.

Rządy Kaczyńskich to zagrożenie dla Polski. To czas stracony. Trzeba postawić tamę państwu totalitarnemu.

Natomiast PRL nie był państwem totalitarnym i jego wyznawcom nie należy stawiać tamy.

Wielką wrzawę wywołała w mediach (i na razie tylko tam) decyzja o wecie rządu polskiego w sprawie ustanowienia europejskiego dnia przeciw karze śmierci. Oburzenie wywoływał fakt, że jedynym przeciwnikiem inicjatywy była Polska, najbardziej katolicki kraj w UE. Ja z wetem się zgadzam, ale sprawę rozwiązałbym inaczej i chyba lepiej niż zrobił to Kaczyński. Domyślam się, że sprzeciwił się tej inicjatywie na zasadzie “na złość mamie…”. Bo powiedzmy sobie szczerze: poparcie takiej inicjatywy nie miałoby żadnego znaczenia - po pierwsze pokazałoby hipokryzję ”postępowych” krajów UE, a po drugie nie miałoby żadnego wydźwięku (nawet brukowce amerykańskie by o tym nie wspomniały). Jednak zdecydowanie silniejsze wrażenie zrobiłoby postawienie sprawy tak: popieramy ustanowienie dnia przeciw karze śmierci, ale wy wszyscy podpisujecie się pod naszym projektem zakazu w całej UE wykonywania aborcji i eutanazji. Jestem pewien, że całe to towarzystwo wydałoby wtedy histeryczny jazgot. A to zwróciło by uwagę tzw. “opinii społecznej” na hipokryzję niektórych krajów Unii: z jednej strony zabraniają oni zabijania bestialskich przestępców (mordujących albo gwałcących małe dzieci), a z drugiej pozwalają na zabijanie niewinnych nienarodzonych albo starszych wiekiem. I gdzie tu ta wolność?

Na zakończenie: jako chrześcijanin jestem zdecydowanym przeciwnikiem aborcji, eutanazji i kary śmierci. Jednakże jestem tylko człowiekiem, który łatwo ulega emocjom i chwilami chętnie poparłbym inicjatywę wprowadzenia w Polsce kary śmierci dla najcięższych przestępstw.

Wczorajszy dzień przyniósł dwie zaskakujące wiadomości. Pierwsza dotyczyła powołanie Nelly Rokity, znanej żony jeszcze bardziej znanego męża, na stanowisko Doradcy Prezydenta ds. Kobiet. Druga – wycofanie się Jana Rokity z kandydowania do parlamentu w najbliższych wyborach i zapowiedź wycofania się z polityki w ogóle. Cały wieczór i dzisiejszy poranek media poszukiwały odpowiedzi na pytanie, czy drugie jest skutkiem pierwszego, czy na odwrót. Ja natomiast ograniczyłem się do wczorajszego wywiadu pani Rokity, a moją uwagę przykuła poniższa wypowiedź:

Nie jestem upoważniona mówić całej prawdy. Jak Jan Rokita był traktowany w Platformie Obywatelskiej, wszyscy wiemy. Mam wielki szacunek dla mojego męża i mam nadzieję, że on sam wszystko powie albo historycy kiedyś doszukają się tego momentu, żeby wyjaśnić i zauważyć jak to było naprawdę. Nie moim zadaniem jest teraz osądzać “dwór” Donalda Tuska, czy dobrze postąpili, czy nie. 

Śmiem przypuszczać, że powodem samousunięcia się Rokity jest powyborcza koalicja PO z LiDem, którą być może zapowiedział w prywatnej rozmowie obu panów Donald Tusk. Wiadomo bowiem, że Jan Rokita jest zdecydowanym przeciwnikiem powrotu Rywinlandu.

Do tej układanki nie pasuje jeden element: czemu Rokita porzucił na pożarcie przez ”dwór Tuska” konserwatywne skrzydło Platformy Obywatelskiej?

Rozpoczęła się kampania wyborcza i wszystko wskazuje na to, że interesujących materiałów do komentowania w niej nie zabraknie. Zaledwie cztery dni po ogłoszeniu terminu wyborów lewicowy “Przegląd” piórem Roberta Walenciaka w artykule “Kto zagłosuje na PiS” przeprowadza merytoryczną – swoim zdaniem – analizę elektoratu Prawa i Sprawiedliwości. Łatwo się domyślać, że zostaliśmy okrzyknięci prymitywami, niewykształconymi staruchami, itd., itp. Przy okazji opluwania uczciwych ludzi tygodnik dopuścił się wielu wypaczeń, przeinaczania faktów, czy wręcz kłamstw. Pozwolę sobie zareagować na część przeczytanego bełkotu: 

Na tych wyborcach, jak widać, żadnego wrażenia nie zrobiły zeznania Janusza Kaczmarka, bezprawne aresztowania, kłamstwa Zbigniewa Ziobry. Nic. Nie wzruszyły ich ataki rządu na lekarzy i na pielęgniarki, podsłuchy ani awantury. Dlaczego? Co takiego się stało, że PiS ma twardy elektorat, którego nic nie jest w stanie naruszyć?

Odpowiedź jest bardzo prosta, panie redaktorze: Kaczmarek nie posiada żadnego autorytetu; jego rewelacje są jak SF Lema. Nie było żadnych bezprawnych zatrzymań, chyba że aresztowania łapówkarzy są wg. “Przeglądu” bezprawne. Ataki na lekarzy i pielęgniarki? Skoro postawienie sprawy tak: nie dostaniecie kasy, bo jej nie ma i wara jest atakiem, to OK. 

To jest pierwszy wielki triumf Kaczyńskich – zdemolowali ład debaty publicznej, zaatakowali autorytety, zburzyli punkty odniesienia.

Właśnie o to chodziło: o likwidację pseudoautorytetów, zburzenie status quo, wg. którego rację mają tylko Michnik i Balcerowicz. Rozpoczęte działania mające na celu likwidację swoistego Matrixa, jakim była i ciągle jeszcze jest III RP, jest rzeczywiście wielkim trimfem braci Kaczyńskich.

Ten elektorat dobrze więc przyjmuje działania PiS. Ataki na sędziów, na demokratyczne zasady? Zwolennik państwa autorytarnego przyjmie je z zadowoleniem. 

Oczywiście: wszyscy wyborcy Prawa i Sprawiedliwości, to maniacy autorytaryzmu – kolejny bełkot, frazes, z którym się nie dyskutuje, bo nie ma po co. O tym zjawisku już pisałem.

Ten wyborca nosi bowiem w sobie kompleksy – wobec tych, którym się powiodło i wobec innych, a także poczucie krzywdy. (…) Gdy więc Kaczyński mówi, że walczy z bogatymi, że nie ma teraz świętych krów, bo ci “z góry” też mogą trafić za kratki, to wyborca PiS klaszcze z radości. Bo rząd, niejako w jego imieniu, poniża tych, którym zazdrościł.

Ja, jako wyborca PiS, noszę taki kompleks: nienawiść wobec tych, którzy przy użyciu krętactwa, łapówkarstwa, kradzieży i malwersacji dorobili się mega-fortuny kosztem uczciwych obywateli. “Przegląd” określa ich mianem: “ci, którym się powiodło”. 

Ciesze się, że wreszcie kończy się era tych, co zawsze mają rację; era nietykalnych – właśnie owych świętych krów.

Elektorat PiS-owski często reaguje prymitywnie – uważa, że tylko działanie brutalne i agresywne jest oznaką siły i gwarantem sukcesu. Dlatego tak łatwo kupuje PiS-owską propagandę dotyczącą polityki zagranicznej. Że dopiero teraz, gdy awanturujemy się w stosunkach z Niemcami i Rosją, jesteśmy przez te państwa “szanowani”. Oczywiście, nic bardziej błędnego, ale czy kategoria skuteczności polityki zagranicznej ma w dyskursie z elektoratem PiS znaczenie?

Zdaniem “Przeglądu”, ale i również “GW” i innych TVNów, polityka zagraniczna Polski powinna się sprowadzać do lizania tyłków Rosji i Niemiec. Do uległości. Rząd Jarosława Kaczyńskiego, choć nie dość skutecznie, przełamuje ten stereotyp. Polska jest dużym krajem europejskim i ma prawo stawiać Unii warunki. Stanowczość, czy - jak woli określić “Przegląd”- brutalność i agresywność, jest przymiotem, który powinien cechować naszą politykę zagraniczną. Każdy kto twierdzi inaczej albo ma niewielką wiedzę na temat stosunków międzynarodowych (np. czerpie ją z mediów), albo życzy naszemu krajowi porażki.

A o tym, jak jest wykorzystywana [władza - przyp. O@b], dowiedzieliśmy się z zeznań Janusza Kaczmarka i byłego szefa policji, Konrada Kornatowskiego. Którzy opowiadali, jak na polecenie Zbigniewa Ziobry i prokuratura, i policja szukały haków na Barbarę Blidę, jak naciskano na prokuratorów, jak z informacji służb specjalnych robiono show.

O braku autorytetu Kaczmarka pisałem wyżej. Dziś doskonale wiadomo, że to właśnie Janusz Kaczmarek był odpowiedzialny za medialny show – był źródłem przecieku do mediów informacji o wielu sprawach prowadzonych przez prokuraturę. Najgłośniejsza z nich to sprawa szwajcarskich kont lewicy. To właśnie po konferencji prasowej Kaczmarka, tamtejsza prokuratura odmówiła dalszej współpracy.

Dziś trzy sprawy. Wszystkie śmieszne, ale jak to często w polityce bywa jest to śmiech przez łzy. Pierwsza sprawa dotyczy bardzo ciekawego zjawiska. Gazeta Wyborcza wstrząśnięta słowami premiera (” Michnik i Geremek szkodzą Polsce w sposób straszliwy”), opublikowała własny ranking największych szkodników Polski po roku 1989. Jak można się było tego spodziewać pierwsze miejsce zajmuje o. Tadeusz Rydzyk, dalej są Lepper z Giertychem, Kaczmarek, no i bracia Kaczyńscy. Wiadomo ranking rankingiem, a rzeczywistość kompletnie inna. Jest rzeczą absolutnie niepodważalną, że za obecną w polskim świecie politycznym sytuację (mam na myśli tak gigantyczne wpływy Salonu, czerwonych i ogólnie pojętego lewactwa) całkowitą odpowiedzialność ponoszą m.in. Adam Michnik (głosząc na łamach GW lewackie, libertyńskie, antykonserwatywne i antypolskie hasła), Tadeusz Mazowiecki (za “grubą kreskę”) i właśnie Bronisław Geremek.

Dziś obudziła się Iwona Śledzińska-Katarasińska, posłanka PO oraz kilku jej kolegów z partii. Zauważyli, że sobotnie orędzie premiera świadczy o wykorzystywaniu TVP przez PiS. Poza tym, zauważyła, że partyjna propaganda jest obecna w “Wiadomościach” i programie “Forum”. Najbardziej dostało się programowi “Misja specjalna”:

Została przekroczona czerwona linia. PiS zapłaci duży koszt za łamanie oczywistych zasad, choć na plakatach wypisuje hasła w rodzaju: “Zasady obowiązują”

Pozwolę sobie przytoczyć kilka tematów z w/w programu (informacje ze strony http://www.itvp.pl/event/misjaspecjalna/): Układ Gdański oraz historia “Słowika” (kulisy ujawnienia układu Gdańskiego, Ryszard Krauze i jego rola w sprawie przecieku dotyczącego akcji CBA w ministerstwie rolnictwa oraz w jaki sposób jeden z najsłynniejszych polskich mafiosów Andrzej Z. pseudonim “Słowik”, unikał wymiaru sprawiedliwości); Stalinowscy sędziowie i mafia energetyczna (Pierwsza część programu poświęcona jest stalinowski sędziom i prokuratorom, którzy nadal są nieosądzeni i pobierają wysokie renty i emerytury. W części drugiej reportaż o tym, kto blokuje powstawanie elektrowni wiatrowych i kto na tym korzysta); Szwajcarskie konta polityków SLD (Reportaż poświęcony biznesmenowi Władysławowi Bartoszewiczowi, o którym mówi się, że miał słynne “szwajcarskie konto”. Bartoszewicz był prawą ręką Wiesława Kaczmarka, współtwórcą i pierwszym prezesem telekomunikacyjnego giganta Polkomtela, a obecnie ścigany jest listem gończym m.in. za działania korupcyjne); Kopalnie afer (Po naszych programach o aferach węglowych coraz więcej osób ujawnia nam przestepcze mechanizmy, na których polskie kopalnie tracą setki milionów złotych); itd, itp. Rzeczywiście – “czerwona linia została przekroczona” – jak można, w tak skandaliczny sposób obnażać afery i przestępstwa! To łamanie oczywistych zasad! Wkrótce wybory, a kiedy do władzy dojdzie PO, główne zasady - te mówiące o ukręcaniu łba sprawom i zamiataniu afer pod dywan - znow zaczną obowiązywać. Przynajmniej tak wynika ze słów cytowanych posłów.

Wreszcie sprawa ostatnia. Rosyjski dziennik Izwiestija pisze:

bracia Kaczyńscy – prezydent i premier – spieszą się z rozwiązaniem parlamentu, aby zatuszować skandal związany z prześladowaniem polityków i dziennikarzy przez służby specjalne.

Wielu w Polsce obawia się, że okres ustawodawczego nierządu, gdy w kraju nie będzie parlamentu, Kaczyńscy wykorzystają do dalszego przykręcenia śruby oraz usunięcia z politycznej sceny wszystkich niepewnych i podejrzanych.

Jak to dobrze, że jest Związek Radzie… znaczy się Rosja – ostoja światowej Demokracji i Pokoju. Kraj, w którym władza nie zleciła zabójstwa wielu dziennikarzy, gdzie z terroryzmem nie walczy się poprzez strzelanie do wszystkiego co się rusza (w tym małych dzieci). Kraj, który wcale nie terrotyzuje Zachodu gazem i ropą. Jednym słowem: kraina mlekiem i miodem płynąca.